Mmmotion’s Weblog

Een hele tijd terug al organiseerde Kinky Star een workshop, waarbij Kinky Star-medewerker Sebbe een uitgebreide opsomming gaf van sites en online services die hij de laatste tijd had uitgetest. Hij maakte er een videocast van, maar die bleek van te slechte kwaliteit om hem nog verder wereldkundig te maken

Je kan alleszins al je voordeel doen met het overzicht dat je op zijn blog vindt.

Een van de resultaten van die avond was dat hij me wist te overtuigen om aan Twitter te beginnen. Op Twitter vertel je in een bericht van maximum 140 tekens wat je aan het doen bent. Het is eigenlijk helemaal te vergelijken met de status updates die je van FaceBook kent, en die onlangs ook op MySpace zijn opgedoken. Twitter is de tech-rage van het laatste half jaar in de States. Je stuurt regelmatig een bericht over wat je aan het doen bent, je volgt je vrienden en je vrienden volgen jou. Er is ook integratie mogelijk met je gsm: je moet je telefoon eenmaal registreren door een sms te sturen naar de UK en daarna kun je per week 250 gratis ‘tweets’ (zo worden de Twitter-berichten genoemd) op je gsm ontvangen. Updates sturen via je gsm kan ook, maar dat is natuurlijk een stukje duurder (telkens een sms naar het buitenland, voorlopig toch).
Eerst was ik ook sceptisch. Korte berichten: wie is daarin geïnteresseerd, zeker als het over een band gaat? Veel twitterstreams lijken zich ook te beperken tot berichten als ‘ik heb hoofdpijn’ of ‘nog een cola halen’. Maar eenmaal je het begint te gebruiken, wordt het toch wel interessant. Ten eerste is het goed voor mijn zelfwaarde, omdat ik ontdek dat ik met een aantal, uiteenlopende dingen bezig ben die best wel de moeite zijn om te melden. Je ‘followers’ leren aspecten van je kennen waar ze misschien nog niet veel over wisten. Op zich is het dus nog wel een redelijk interessant marketingkanaal. Wie me volgt, weet dat ik niet alleen met Colorless Green Ideas bezig ben, maar ook met een nieuwe band Amatorski, dat ik af en toe jazz ga spelen, vertaal- en redactiewerk doe en uiteraard ook met dit project rond muziekpromotie bezig ben. Mensen die me kennen van één ding komen dus ook te weten wat ik nog allemaal doe, en dat kan misschien nog eens van pas komen. Mijn kanaal is @colorlessgreen. Eenmaal je een eigen account hebt, kun je me daar volgen.

Laten we eerlijk zijn: voor Twitter is het op dit moment nog wel redelijk vroeg. Er zijn nauwelijks mensen uit de muzieksector die er al mee bezig zijn en ik volg zelf vooral kerels uit de IT-sector die met alle laatste trends mee zijn. Maar dat levert me toch ook vaak interessant nieuws op, omdat de boeiendste twitteraars al eens een interessante link in hun bericht durven plaatsen.

Als je toch al je MySpace en FaceBook status updates bijhoudt, kun je eigenlijk even goed alvast een Twitteraccount opzetten, dankzij de fantastische service ping.fm. Dit is namelijk een superhandige tool waarmee je je updates (en zelfs blogs) naar verschillende netwerken tegelijk kan doorsturen. Ik maak er tegenwoordig dagelijks gebruik van. Ik typ mijn status update in het venstertje van ping.fm en die wordt automatisch naar Twitter, MySpace en FaceBook gestuurd. Je kan ook alles customizen zodat niet alle berichten naar alle netwerken worden gestuurd. Superhandig! Ping.fm is op dit moment wel alleen nog ‘on invite’. De toegangscode verandert elke dag. Stuur me een mailtje (hilke - apestaart - mmmotion - punt - com) als je de code van de dag wil te weten komen.

Nu we toch bezig zijn nog een laatste tip voor een programma dat ik al een hele tijd gebruik: Digsby. Het is eigenlijk een instant-messaging programmaatje, zoals je allicht kent van MSN, maar met veel meer mogelijkheden. Je kan er al je hotmail- en gmailadressen centraliseren, verschillende instant messaging clients gebruiken zoals MSN en AIM en je updates ontvangen van je profiel op MySpace, FaceBook en Twitter. Bovendien kan je ook een ‘widget’ op je MySpace en FaceBook-profiel plaatsen, een venstertje waarmee mensen die op je profiel komen onmiddellijk met je kunnen chatten. Al je sociale informatie in één overzicht dus. Een absolute aanrader!

Al een tijdje denk ik aan een post over het (on)nut van auto-friend-adders. Je kent ze wel, de programmaatjes en bots die je automatisch aan nieuwe MySpace-vriendjes helpen. Ik heb ze nooit gebruikt, omdat het me compleet nutteloos lijkt. Je kan er uiteraard je score qua aantal vriendjes mee omhoog helpen, maar wat is dat meer waard dan een getal? Wat hoop je daarmee te bereiken?

Wat echt telt, is een kwaliteitsvolle relatie met fans. Fans moeten het gevoel hebben dat ze interageren met echte mensen en direct contact hebben met de artiesten. Wanneer iemand een onpersoonlijke boodschap krijgt doorgestuurd door middel van een bot, voelt dat onmiddellijk aan als spam. Geautomatiseerde processen bereiken dus zo goed als zeker niet het gewenste resultaat. Je moet investeren in een meer gepersonaliseerde boodschap.

Andrew Dubber lanceert vandaag een mooie metafoor om dit duidelijk te maken. Hij heeft het over twee mensen die zich erg goed voelen binnen een kerkelijke gemeenschap en daarom ook op zoek willen gaan naar nieuwe leden voor hun kerkgemeenschap. De ene gaat met een megafoon op een druk kruispunt staan en verkondigt daar zijn blijde boodschap aan iedereen die het horen wil. De andere bakt een taart en gaat bij zijn buren op bezoek. Tijdens deze gezellige babbel spreekt hij over zijn geloof en zijn kerk.

Wat is het meest effectief? De strategie met de taart is natuurlijk het meest tijdsintensief. De man kan op die manier niet veel mensen tegelijk aanspreken. Van de andere kant is het een veel persoonlijker en menselijker contact en maakt hij veel meer kans om de mensen te overtuigen. Wie zich thuis voelt in de gezellige, nieuwe gemeenschap (al dan niet verleid door de taart) zal ook eerder geneigd zijn om andere mensen aan te spreken over de nieuwe wereld die hij heeft leren kennen.

De man met de megafoon bereikt veel meer mensen, maar dringt hij ook effectief tot hen door? Wie luistert naar zo iemand? Hij kan een nog luidere megafoon kopen om nog meer mensen te bereiken, maar hoe veel meer mensen voelen zich aangesproken?

De auto-friend-adders zijn de megafoons uit het verhaal en de taart is het equivalent van de persoonlijke relatie die je met fans uitbouwt.

Welke strategie lijkt je het beste?

Een tijdje geleden schreef ik over de tips die Thomas Bonte gaf. Een ervan was om je eigen band te zoeken in Google Blog Search en het zoekresultaat tot een van je rss-feeds te maken.

Zo ben ik dus te weten gekomen dat Passion van mijn band Colorless Green Ideas is opgedoken in een Amerikaanse podcast. Had ik anders nooit geweten! Ik ga nu natuurlijk even snel een comment toevoegen dat er meer muziek te beluisteren is op onze site…

Vandaag kreeg ik een personal invite voor het nieuwe muzikale social network van Poppunt: vi.be. De limited bèta-versie (zoals dat heet) heeft wat langer op zich laten wachten dan eerst was aangekondigd, maar wordt nu toch met stille trom aangekondigd. Ik kan vijf mensen uitnodigen. Als je geïnteresseerd bent om het even uit te proberen, stuur dan een mailtje naar hilke-AT-mmmotion.com.

Poppunt krijgt alleszins al een pluim voor een van de meest handige en korte urls ooit. Simpelweg www.vi.be. Interessant is ook dat je vanuit één account verschillende profielen kan beheren (Zeker een ideetje van de Geut?). Iedereen die zich aanmeldt, krijgt automatisch een user profiel. Daarbovenop kan je ook nog een bandprofiel, dj-profiel of organisatie-profiel aanmaken, allemaal te beheren via één aanmelding. Handig als je verschillende hoedanigheden hebt (band en organisator bijvoorbeeld) of als je in verschillende bands zit. Bandprofielen kunnen ook beheerd worden door verschillende users, waardoor je het werk dus makkelijk onder de bandleden kunt verdelen.

Voorlopig heb ik een kwartiertje wat rondgekeken hoe het ding in elkaar zit. Een beetje the usual stuff: je kunt een biografie uploaden, muziek (als je een bandprofiel hebt), foto’s en video’s of een blog schrijven. Mooi is alvast dat je een externe blog (die je al gestart bent) kunt importeren. Uploaden van muziek kan ook met vijf bestanden tegelijk. Een aangename oplossing voor een probleem dat me op andere sites al heel wat tijdrovende frustratie heeft opgeleverd. Vreemd genoeg staan de upgeloade songs wel niet in de playlist van mijn bandprofiel en ik vind ook niet hoe ik ze daar moet krijgen. Foto’s uploaden kan met tien files tegelijk. Je kan ook importeren vanuit Flickr: bravo!

Ik mis toch nog een aantal extra navigatieknoppen bovenaan. Je eigen ‘home’ terugvinden vond ik bijvoorbeeld niet zo evident. Het balkje met je profielnaam rechtsboven is aan de kleine kant. Als je op zoek wil gaan naar andere users, bands of organisaties moet je helemaal naar onder scrollen om daar ‘browse vi.be’ aan te klikken. Dat kan ook beter. Pas na een tijdje zie ik dat er rechtsboven ook een ’search’ button is. Toch niet zo zichtbaar. Ik zou de knoppen groter en beter zichtbaar maken.

Ik ben benieuwd of dit netwerk het ideale platform wordt voor de Vlaamse bands en muzikanten. Op dit moment is het vooral ‘nog een community om bij te houden’ en dan zeg ik liever: neen bedankt. Vooral omdat er nog niemand op zit (logisch natuurlijk) en ik me hard afvraag wie het de moeite zal vinden om hier een account aan te maken, behalve de vele bands. Het voordeel voor muziekfans zie ik niet onmiddellijk. Het platform zal volgens mij zijn nut pas bewijzen als het op een handige manier met andere sites kan communiceren, maar de aangekondigde applicaties en widgets zijn voorlopig nog ‘in ontwikkeling’. Een andere mogelijke meerwaarde zou gecreëerd kunnen worden als dit een effectieve manier wordt om met de organisaties (concertorganisatoren, bookers,…) te communiceren. Als dat lukt, is de regionale kaart die Poppunt hier speelt zinvol. Afwachten dus…

Bruce Warila is iemand met jarenlange ervaring in de marketing die zich de laatste tijd op het probleem van muziekmarketing heeft gestort.

Zijn slotsom: grote agressieve marketing, waarbij liedjes iedereen de strot worden ingeduwd door ontelbare keren op de radio en de televisie te passeren, werken niet meer. Of alleszins zijn ze de grote investering niet meer waard, omdat er onvoldoende ‘return on investment’ kan worden gegarandeerd.

Je investeert dan beter je geld in een kwaliteitsvoller product, zoals een goede producer. Voor marketing hoef je geen groot budget te voorzien. Maak vooral dat je op zo veel mogelijk plaatsen ‘beschikbaar’ bent.

Dit is gewoon kort waarover het gaat. Lees vooral de volledige post voor nog meer interessante inzichten.

Een interessante post vandaag op Music Think Tank.

Hoe zorg je ervoor dat iemand een ‘echte fan’ wordt?

Je zou kunnen spreken van een trechterachtig systeem.

De zoektocht van vandaag is niet een zoektocht naar nieuwe distributie- en businessmodellen, maar een zoektocht naar nieuw talent.

The future is new acts. Maybe niche, maybe more mainstream. You determine this, not the crusty old infrastructure of yore. Utilize new communication/word of mouth techniques. Use technology to your advantage. But bring us more great acts. That’s what we’re lacking, not business insight.

Lees de volledige post op www.lefsetsetzletter.com.

Een paar weken geleden was ik aanwezig op de jaarlijkse bijeenkomst van de GALM, het Genootschap Auteurs Lichte Muziek. Een beetje een wufte naam (genootschap???), maar wel een mooi acronym. Dit is een soort beroepsvereniging voor ‘auteurs lichte muziek’, dat wil zeggen voor alle componisten en liedjesmakers uit het ‘lichte’ genre. De vereniging wil de belangen behartigen van deze beroepsgroep bij allerlei instanties, zoals o.a. SABAM. Men wil ervoor zorgen dat door goed overleg de sector kan spreken ‘met één stem’. Hetzelfde doel heeft eigenlijk Younison, een community die werd opgezet door de kerels achter de Wack Attack Barack. De twee initiatieven staan eigenlijk wat los van elkaar (Younison heeft ook wel een Europees perspectief) en er is ook een zekere ‘dissonantie’ merkbaar in de standpunten. Om te beginnen mocht Kelvin van Younison het al eens komen uitleggen op de bijeenkomst van de GALM.

Er waren twee topics: de nieuwe wet die allicht binnenkort wordt goedgekeurd over het fiscale statuut van auteursrechten (goed nieuws!) en als tweede de nieuwe uitdagingen die zich opdringen sinds de komst van het internet.

Een weergave van de discussie lijkt me niet zo van belang. Uiteindelijk hadden alle partijen dezelfde doelen voor ogen, ook al was het met andere accenten. Ik zou het als volgt willen samenvatten. We moeten enerzijds de realiteitszin hebben om te beseffen dat regulering niet zo ontzettend snel gaat en dat we voorlopige maatregelen in het belang van de auteurs zo lang mogelijk bestendigd moeten worden tot er betere oplossingen zijn. Anderzijds moeten we ook onze ogen open houden voor wat de toekomst brengt en eerder anticiperen op nieuwe ontwikkelingen dan dat we overal te laat komen.

Op zich ben ik aan deze post begonnen om enkele topics aan te snijden die volgens mij de moeite waard zijn om verder over na te denken. Ik heb het uiteraard niet allemaal zelf uitgevonden: het is een reflectie van een aantal zaken die ik de laatste twee jaar heb gelezen. De conclusie moet zijn dat er een aantal elementaire principes van auteursrecht op de helling gezet worden en herdacht moeten worden.

De eerste zin van een artikel van Kevin Kelly dat redelijk wat heeft teweeggebracht, luidt simpelweg: “The internet is a copy machine.” Op zich vat dat ook de kern samen. De informatie die over het internet verspreid wordt, wordt telkens opnieuw gekopieerd. Ze staat oorspronkelijk op een of andere server en wordt oneindig keer gekopieerd bij elke download (in de zogenaamde ‘cache’) en passeert onderweg nog heel wat plaatsen waar een reservekopie achterblijft. Bovendien zijn al die kopieën helemaal gratis. Dat is uiteraard een problematische situatie, wanneer we het hebben over auteursrecht en zeker over het economisch valoriseren van auteursrecht, want dat is uiteindelijk wat beheersvennootschappen zoals SABAM doen. Het Engelse woord voor auteursrecht is niet voor niets ‘copyright’. In de pre-digitale wereld verleenden auteurs het recht om kopieën te maken van hun werk, tegen een bepaalde vorm van betaling. Wat doen we als het basissysteem van internet bestaat uit gratis, ongelimiteerde kopieën? Werkt de procedure van ‘licenties’ dan nog?

Een gevolg daarvan is dat we als auteurs de controle verliezen over wat er gebeurt met onze werken, met onze ‘content’. ‘The end of control‘ is het adagium van een boek/blog van Gerd Leonhard. ‘Content creators’ verliezen alsmaar meer de controle over hun werk en die komt stilaan in de handen van wat Leonhard ‘the users formerly known as customers consumers’ noemt. De users bepalen welke muziek ze tot zich nemen, in welke context, stellen hun eigen playlist samen, delen hun muziekcollectie, hebben honderd mogelijke kanalen om mond-aan-mondreclame te doen, maken een remix, enzovoort. Hoe moeten we daar als auteurs mee omgaan?

In het verleden kon je natuurlijk veel makkelijker je werk beschermen en ‘controleren’, zeker als jouw werk als kwalitatief genoeg werd beschouwd om het commercieel te gaan exploiteren. Het kopiëren en distribueren van muziek was een moeilijke en relatief dure zaak en bijna volledig in handen van een aantal grote firma’s. Er was dan ook (relatief gezien) weinig muziek te verkrijgen en de verspreiding van de schaarse muziek die voorhanden was, was ook makkelijk te controleren. Tegenwoordig is dankzij het internet alles en overal verkrijgbaar. Er is geen schaarste meer, maar overvloed. Dat zorgt niet alleen voor een verlies aan controle, maar ook voor een heel nieuw perspectief over hoe je je werk commercieel gaat valoriseren. ‘Availability’ is niet langer het probleem van een artiest, maar ‘awareness’. Mensen moeten tussen die hele overload aan muziek jou kunnen vinden, ze moeten weten DAT JE BESTAAT. Als je nog relatief onbekend bent, moet eerst de informatie over jou (de talloze kopieën van je content) onbeperkt kunnen stromen en ben je er hoegenaamd niet bij gebaat dat beheerders van allerlei websites illegaal je content aanbieden, omdat je eigenlijk aangesloten bent bij SABAM en dat dus ‘niet mag zonder toestemming’. Maar op een bepaald moment bereik je voldoende ‘awareness’ en wil je die toch eens gaan omzetten in economische waarde. Hou zouden beheersvennootschappen zoals SABAM op die situatie kunnen en moeten inspelen? Hoe kunnen ze in toekomst de belangen van de auteurs het beste behartigen?

Lefsetz heeft weer een interessante post: lees hier.

Als er eens niets op tv is (ik zou het niet weten, want ik heb al bijna tien jaar geen tv meer) en je hebt ook geen zin in het EK voetbal, kun je even tijd maken voor de interessante documentaire ‘Before the music dies‘, een boeiende overview over de huidige staat van de muziekindustrie, met getuigenissen van allerlei bekende muzikanten. Eén van de vele treffende uitspraken van Eryka Baduh: “The business… is YOU!”

Je kunt, net zoals ik, de film downloaden op deze site. Als het je eerste aankoop is op de site, krijg je de film sowieso gratis! In het andere geval is het ook maar $ 3.

Een absolute aanrader!